Leasing a inne formy finansowania

Umiejscowienie leasingu, a raczej umowy leasingu w polskim prawie, trudne przed 2001 rokiem przysparzało wiele trudności. Do tego czasu nie istniały bowiem odrębne regulacje dotyczące zasad i form kształtowania umów leasingu zarówno w prawie cywilnym jak i handlowym. Powstaje więc pytanie, jak kwalifikowano umowę leasingu, która różni się od innych umów uregulowanych w prawie cywilnym. Od 2001 roku weszły w życie nowe unormowania prawne w szczególności przepisy kodeksu cywilnego, które w precyzyjny sposób określają umowę leasingu i tak ją nazywają.
Formy Finansowania
Umowa leasingu nie jest bowiem umową sprzedaży na raty, gdyż nie dochodzi w niej do przeniesienia prawa własności rzeczy na korzystającego. Przez cały czas właścicielem rzeczy pozostaje finansujący. Korzystającemu, natomiast, przysługuje jedynie prawo do używania rzeczy. Zaznaczyć przy tym należy, iż z momentem zapłaty ostatniej raty leasingowej, użytkownik nie staje się automatycznie jej właścicielem. Co najwyżej, może mu przysługiwać prawo pierwokupu przedmiotu leasingu, z którego może, ale nie musi skorzystać.

Leasingu nie można zakwalifikować także jako umowy pożyczki, gdyż jego przedmiotem są zarówno rzeczy ruchome jak i nieruchomości. Umowa pożyczki, natomiast, może dotyczyć tylko rzeczy ruchomych określonych, co do gatunku,
a także może mieć charakter nieodpłatny. Ponadto finansujący nie zobowiązuje się, jak dający pożyczkę, do przeniesienia praw własności rzeczy na użytkownika. Zaznaczyć też należy, iż korzystający nie zobowiązuje się, inaczej niż biorący pożyczkę, do zwrotu takiej samej rzeczy, tego samego gatunku i tej samej jakości,
lecz do zwrotu tej samej rzeczy, którą udostępnił mu finansujący.

This entry was posted in O leasingu. Bookmark the permalink.

Comments are closed.